Test 2 lorem ipsum

 

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Gracchum patrem non beatiorem fuisse quam fillum, cum alter stabilire rem publicam studuerit, alter evertere. Cyrenaici quidem non recusant; Duo Reges: constructio interrete. Sed non alienum est, quo facilius vis verbi intellegatur, rationem huius verbi faciendi Zenonis exponere. Quid affers, cur Thorius, cur Caius Postumius, cur omnium horum magister, Orata, non iucundissime vixerit? Hoc dictum in una re latissime patet, ut in omnibus factis re, non teste moveamur. Et quod est munus, quod opus sapientiae?

Ista ipsa, quae tu breviter: regem, dictatorem, divitem solum esse sapientem, a te quidem apte ac rotunde; Deinde non quaerimus, quid obscuretur aut intereat, quia sit admodum parvum, sed quid tale sit, ut expleat summam. Summum ením bonum exposuit vacuitatem doloris; Commentarios quosdam, inquam, Aristotelios, quos hic sciebam esse, veni ut auferrem, quos legerem, dum essem otiosus; Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius. Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Maximas vero virtutes iacere omnis necesse est voluptate dominante. Omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur. In quibus doctissimi illi veteres inesse quiddam caeleste et divinum putaverunt.

Quid enim possumus hoc agere divinius? Pungunt quasi aculeis interrogatiunculis angustis, quibus etiam qui assentiuntur nihil commutantur animo et idem abeunt, qui venerant. Itaque hic ipse iam pridem est reiectus; Praeclare enim Plato: Beatum, cui etiam in senectute contigerit, ut sapientiam verasque opiniones assequi possit. Quod cum ille dixisset et satis disputatum videretur, in oppidum ad Pomponium perreximus omnes. Intrandum est igitur in rerum naturam et penitus quid ea postulet pervidendum; Pungunt quasi aculeis interrogatiunculis angustis, quibus etiam qui assentiuntur nihil commutantur animo et idem abeunt, qui venerant. Atque ab his initiis profecti omnium virtutum et originem et progressionem persecuti sunt. Qui enim voluptatem ipsam contemnunt, iis licet dicere se acupenserem maenae non anteponere. Est enim perspicuum nullam artem ipsam in se versari, sed esse aliud artem ipsam, aliud quod propositum sit arti. Nec vero hoc oratione solum, sed multo magis vita et factis et moribus comprobavit. Quodsi vultum tibi, si incessum fingeres, quo gravior viderere, non esses tui similis; Eodem modo is enim tibi nemo dabit, quod, expetendum sit, id esse laudabile. Neque enim disputari sine reprehensione nec cum iracundia aut pertinacia recte disputari potest. Res enim se praeclare habebat, et quidem in utraque parte. Quid turpius quam sapientis vitam ex insipientium sermone pendere?

Tubulum fuisse, qua illum, cuius is condemnatus est rogatione, P. Si quidem, inquit, tollerem, sed relinquo. Infinitio ipsa, quam apeirian vocant, tota ab illo est, tum innumerabiles mundi, qui et oriantur et intereant cotidie. Ergo ita: non posse honeste vivi, nisi honeste vivatur? Nam e quibus locis quasi thesauris argumenta depromerentur, vestri ne suspicati quidem sunt, superiores autem artificio et via tradiderunt. Itaque primos congressus copulationesque et consuetudinum instituendarum voluntates fieri propter voluptatem; Tanta vis admonitionis inest in locis; Ita similis erit ei finis boni, atque antea fuerat, neque idem tamen; Sit ista in Graecorum levitate perversitas, qui maledictis insectantur eos, a quibus de veritate dissentiunt.

Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio? Vobis autem, quibus nihil est aliud propositum nisi rectum atque honestum, unde officii, unde agendi principlum nascatur non reperietis. Ex quo, id quod omnes expetunt, beate vivendi ratio inveniri et comparari potest. Et saepe officium est sapientis desciscere a vita, cum sit beatissimus, si id oportune facere possit, quod est convenienter naturae. Satis est tibi in te, satis in legibus, satis in mediocribus amicitiis praesidii. Ex quo, id quod omnes expetunt, beate vivendi ratio inveniri et comparari potest. Licet hic rursus ea commemores, quae optimis verbis ab Epicuro de laude amicitiae dicta sunt. Serpere anguiculos, nare anaticulas, evolare merulas, cornibus uti videmus boves, nepas aculeis. Tum Triarius: Posthac quidem, inquit, audacius. Summus dolor plures dies manere non potest? Itaque quantum adiit periculum! ad honestatem enim illum omnem conatum suum referebat, non ad voluptatem. Quo modo autem philosophus loquitur? Inde igitur, inquit, ordiendum est. Quos nisi redarguimus, omnis virtus, omne decus, omnis vera laus deserenda est. Falli igitur possumus.

Atque haec ita iustitiae propria sunt, ut sint virtutum reliquarum communia. Sic igitur in homine perfectio ista in eo potissimum, quod est optimum, id est in virtute, laudatur. His singulis copiose responderi solet, sed quae perspicua sunt longa esse non debent. Saepe ab Aristotele, a Theophrasto mirabiliter est laudata per se ipsa rerum scientia; Omnia peccata paria dicitis. Idque testamento cavebit is, qui nobis quasi oraculum ediderit nihil post mortem ad nos pertinere? Et summatim quidem haec erant de corpore animoque dicenda, quibus quasi informatum est quid hominis natura postulet. Ita enim vivunt quidam, ut eorum vita refellatur oratio. Nunc de hominis summo bono quaeritur; Cuius similitudine perspecta in formarum specie ac dignitate transitum est ad honestatem dictorum atque factorum. Quod enim dissolutum sit, id esse sine sensu, quod autem sine sensu sit, id nihil ad nos pertinere omnino. At vero si ad vitem sensus accesserit, ut appetitum quendam habeat et per se ipsa moveatur, quid facturam putas? Tum Piso: Quoniam igitur aliquid omnes, quid Lucius noster? Primum Theophrasti, Strato, physicum se voluit;

Et hunc idem dico, inquieta sed ad virtutes et ad vitia nihil interesse. Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Levatio igitur vitiorum magna fit in iis, qui habent ad virtutem progressionis aliquantum. Non enim solum Torquatus dixit quid sentiret, sed etiam cur. De ingenio eius in his disputationibus, non de moribus quaeritur. Sed quoniam et advesperascit et mihi ad villam revertendum est, nunc quidem hactenus;

Quod cum accidisset ut alter alterum necopinato videremus, surrexit statim. Alia quaedam dicent, credo, magna antiquorum esse peccata, quae ille veri investigandi cupidus nullo modo ferre potuerit. Reicietur etiam Carneades, nec ulla de summo bono ratio aut voluptatis non dolendive particeps aut honestatis expers probabitur. Perfecto enim et concluso neque virtutibus neque amicitiis usquam locum esse, si ad voluptatem omnia referantur, nihil praeterea est magnopere dicendum. Nihil enim possumus iudicare, nisi quod est nostri iudicii-in quo frustra iudices solent, cum sententiam pronuntiant, addere: si quid mei iudicii est; Hoc est non dividere, sed frangere. Quare, quoniam de primis naturae commodis satis dietum est nunc de maioribus consequentibusque videamus. Quia dolori non voluptas contraria est, sed doloris privatio. Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod.

Teneo, inquit, finem illi videri nihil dolere. Id enim ille summum bonum eu)qumi/an et saepe a)qambi/an appellat, id est animum terrore liberum. Quod autem satis est, eo quicquid accessit, nimium est; Et ille ridens: Age, age, inquit,-satis enim scite me nostri sermonis principium esse voluisti-exponamus adolescenti,. Quae autem natura suae primae institutionis oblita est? Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam. Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam. Sin autem est in ea, quod quidam volunt, nihil impedit hanc nostram comprehensionem summi boni. Num igitur utiliorem tibi hunc Triarium putas esse posse, quam si tua sint Puteolis granaria? Cave putes quicquam esse verius. Non ego tecum iam ita iocabor, ut isdem his de rebus, cum L. Hoc loco tenere se Triarius non potuit.

Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus. Nunc dicam de voluptate, nihil scilicet novi, ea tamen, quae te ipsum probaturum esse confidam. Nam et complectitur verbis, quod vult, et dicit plane, quod intellegam; Sed erat aequius Triarium aliquid de dissensione nostra iudicare. Sed fortuna fortis; Quod enim testimonium maius quaerimus, quae honesta et recta sint, ipsa esse optabilia per sese, cum videamus tanta officia morientis? Idem fecisset Epicurus, si sententiam hanc, quae nunc Hieronymi est, coniunxisset cum Aristippi vetere sententia. Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam. Quem Tiberina descensio festo illo die tanto gaudio affecit, quanto L.

Sed audiamus ipsum: Compensabatur, inquit, tamen cum his omnibus animi laetitia, quam capiebam memoria rationum inventorumque nostrorum. Sed tamen omne, quod de re bona dilucide dicitur, mihi praeclare dici videtur. Quid ergo dubitamus, quin, si non dolere voluptas sit summa, non esse in voluptate dolor sit maximus? Est autem a te semper dictum nec gaudere quemquam nisi propter corpus nec dolere. Quantum Aristoxeni ingenium consumptum videmus in musicis? Huc et illuc, Torquate, vos versetis licet, nihil in hac praeclara epistula scriptum ab Epicuro congruens et conveniens decretis eius reperietis. Quem ad modum quis ambulet, sedeat, qui ductus oris, qui vultus in quoque sit? Quid, si etiam iucunda memoria est praeteritorum malorum? Pungunt quasi aculeis interrogatiunculis angustis, quibus etiam qui assentiuntur nihil commutantur animo et idem abeunt, qui venerant. Rhetorice igitur, inquam, nos mavis quam dialectice disputare?

Nos paucis ad haec additis finem faciamus aliquando; His similes sunt omnes, qui virtuti student levantur vitiis, levantur erroribus, nisi forte censes Ti. Te ipsum, dignissimum maioribus tuis, voluptasne induxit, ut adolescentulus eriperes P. At quanta conantur! Mundum hunc omnem oppidum esse nostrum! Incendi igitur eos, qui audiunt, vides. Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Teneamus enim illud necesse est, cum consequens aliquod falsum sit, illud, cuius id consequens sit, non posse esse verum. Ita est quoddam commune officium sapientis et insipientis, ex quo efficitur versari in iis, quae media dicamus. Quid ad utilitatem tantae pecuniae? Nam cum Academicis incerta luctatio est, qui nihil affirmant et quasi desperata cognitione certi id sequi volunt, quodcumque veri simile videatur. At quicum ioca seria, ut dicitur, quicum arcana, quicum occulta omnia? Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius.

In primo enim ortu inest teneritas ac mollitia quaedam, ut nec res videre optimas nec agere possint. Sunt enim prima elementa naturae, quibus auctis vírtutis quasi germen efficitur. Immo vero, inquit, ad beatissime vivendum parum est, ad beate vero satis. Nam et complectitur verbis, quod vult, et dicit plane, quod intellegam; Non elogia monimentorum id significant, velut hoc ad portam: Hunc unum plurimae consentiunt gentes populi primarium fuisse virum. Cuius ad naturam apta ratio vera illa et summa lex a philosophis dicitur.

Sed emolumenta communia esse dicuntur, recte autem facta et peccata non habentur communia. Sic vester sapiens magno aliquo emolumento commotus cicuta, si opus erit, dimicabit. At iste non dolendi status non vocatur voluptas. Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. Ita similis erit ei finis boni, atque antea fuerat, neque idem tamen; Immo vero, inquit, ad beatissime vivendum parum est, ad beate vero satis.

Hoc dictum in una re latissime patet, ut in omnibus factis re, non teste moveamur. Nullis enim partitionibus, nullis definitionibus utuntur ipsique dicunt ea se modo probare, quibus natura tacita adsentiatur. Quod si ita sit, cur opera philosophiae sit danda nescio. Iam in altera philosophiae parte. Res tota, Torquate, non doctorum hominum, velle post mortem epulis celebrari memoriam sui nominis. Si enim Zenoni licuit, cum rem aliquam invenisset inusitatam, inauditum quoque ei rei nomen inponere, cur non liceat Catoni? E quo efficitur, non ut nos non intellegamus quae vis sit istius verbi, sed ut ille suo more loquatur, nostrum neglegat. Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. Mihi quidem Antiochum, quem audis, satis belle videris attendere. Ex quo intellegitur officium medium quiddam esse, quod neque in bonis ponatur neque in contrariis. In his igitur partibus duabus nihil erat, quod Zeno commutare gestiret. Quo studio Aristophanem putamus aetatem in litteris duxisse?

Praetereo multos, in bis doctum hominem et suavem, Hieronymum, quem iam cur Peripateticum appellem nescio. Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur? Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Quid enim est a Chrysippo praetermissum in Stoicis? Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas?

Satisne vobis videor pro meo iure in vestris auribus commentatus? Sic exclusis sententiis reliquorum cum praeterea nulla esse possit, haec antiquorum valeat necesse est. Atqui eorum nihil est eius generis, ut sit in fine atque extrerno bonorum. Sequitur disserendi ratio cognitioque naturae; Totum autem id externum est, et quod externum, id in casu est. -, sed ut hoc iudicaremus, non esse in iis partem maximam positam beate aut secus vivendi. Itaque nostrum est-quod nostrum dico, artis est-ad ea principia, quae accepimus. Stoici restant, ei quidem non unam aliquam aut alteram rem a nobis, sed totam ad se nostram philosophiam transtulerunt; Nam bonum ex quo appellatum sit, nescio, praepositum ex eo credo, quod praeponatur aliis. Ergo id est convenienter naturae vivere, a natura discedere. Quis enim redargueret? Audax negotium, dicerem impudens, nisi hoc institutum postea translatum ad philosophos nostros esset.

Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Sin autem est in ea, quod quidam volunt, nihil impedit hanc nostram comprehensionem summi boni. Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Materiam vero rerum et copiam apud hos exilem, apud illos uberrimam reperiemus.

Etiam inchoatum, ut, si iuste depositum reddere in recte factis sit, in officiis ponatur depositum reddere; Qualis ista philosophia est, quae non interitum afferat pravitatis, sed sit contenta mediocritate vitiorum? Quamquam haec quidem praeposita recte et reiecta dicere licebit. Quodsi Graeci leguntur a Graecis isdem de rebus alia ratione compositis, quid est, cur nostri a nostris non legantur? Nemo enim est, qui aliter dixerit quin omnium naturarum simile esset id, ad quod omnia referrentur, quod est ultimum rerum appetendarum. Frater et T.

Tum Quintus: Est plane, Piso, ut dicis, inquit. Tu autem negas fortem esse quemquam posse, qui dolorem malum putet. Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Terram, mihi crede, ea lanx et maria deprimet. Non quaero, quid dicat, sed quid convenienter possit rationi et sententiae suae dicere. Dolor ergo, id est summum malum, metuetur semper, etiamsi non aderit; Atqui haec patefactio quasi rerum opertarum, cum quid quidque sit aperitur, definitio est.

Nam de summo mox, ut dixi, videbimus et ad id explicandum disputationem omnem conferemus. Hoc positum in Phaedro a Platone probavit Epicurus sensitque in omni disputatione id fieri oportere. Erit enim instructus ad mortem contemnendam, ad exilium, ad ipsum etiam dolorem. Et hi quidem ita non sola virtute finem bonorum contineri putant, ut rebus tamen omnibus virtutem anteponant; Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos. Ut necesse sit omnium rerum, quae natura vigeant, similem esse finem, non eundem.

Et non ex maxima parte de tota iudicabis? Si est nihil nisi corpus, summa erunt illa: valitudo, vacuitas doloris, pulchritudo, cetera. Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae. Quarum cum una sit, qua mores conformari putantur, differo eam partem, quae quasi stirps ets huius quaestionis. Pugnant Stoici cum Peripateticis. Verum tamen cum de rebus grandioribus dicas, ipsae res verba rapiunt; Quam illa ardentis amores excitaret sui! Cur tandem? Teneo, inquit, finem illi videri nihil dolere. Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior; Parvi enim primo ortu sic iacent, tamquam omnino sine animo sint. Ut proverbia non nulla veriora sint quam vestra dogmata.

Et certamen honestum et disputatio splendida! omnis est enim de virtutis dignitate contentio. Sit hoc ultimum bonorum, quod nunc a me defenditur; Magni enim aestimabat pecuniam non modo non contra leges, sed etiam legibus partam. Quamquam haec quidem praeposita recte et reiecta dicere licebit.

Ita similis erit ei finis boni, atque antea fuerat, neque idem tamen; Hic quoque suus est de summoque bono dissentiens dici vere Peripateticus non potest. Odium autem et invidiam facile vitabis. An quod ita callida est, ut optime possit architectari voluptates? Sunt enim quasi prima elementa naturae, quibus ubertas orationis adhiberi vix potest, nec equidem eam cogito consectari. Si est nihil nisi corpus, summa erunt illa: valitudo, vacuitas doloris, pulchritudo, cetera. Amicitiae vero locus ubi esse potest aut quis amicus esse cuiquam, quem non ipsum amet propter ipsum? Pungunt quasi aculeis interrogatiunculis angustis, quibus etiam qui assentiuntur nihil commutantur animo et idem abeunt, qui venerant. Cum ageremus, inquit, vitae beatum et eundem supremum diem, scribebamus haec. Animum autem reliquis rebus ita perfecit, ut corpus; Eorum enim est haec querela, qui sibi cari sunt seseque diligunt. Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes;

In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam? Sed vobis voluptatum perceptarum recordatio vitam beatam facit, et quidem corpore perceptarum. Atque ab his initiis profecti omnium virtutum et originem et progressionem persecuti sunt. Vide, ne etiam menses! nisi forte eum dicis, qui, simul atque arripuit, interficit. Quo minus animus a se ipse dissidens secumque discordans gustare partem ullam liquidae voluptatis et liberae potest. Nam neque virtute retinetur ille in vita, nec iis, qui sine virtute sunt, mors est oppetenda. Quae cum ita sint, effectum est nihil esse malum, quod turpe non sit. Quia, si mala sunt, is, qui erit in iis, beatus non erit. Etsi ea quidem, quae adhuc dixisti, quamvis ad aetatem recte isto modo dicerentur. Cum sciret confestim esse moriendum eamque mortem ardentiore studio peteret, quam Epicurus voluptatem petendam putat.

Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim. Sed memento te, quae nos sentiamus, omnia probare, nisi quod verbis aliter utamur, mihi autem vestrorum nihil probari. Materiam vero rerum et copiam apud hos exilem, apud illos uberrimam reperiemus. Illud mihi a te nimium festinanter dictum videtur, sapientis omnis esse semper beatos; Non est enim vitium in oratione solum, sed etiam in moribus. Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis. Dulce amarum, leve asperum, prope longe, stare movere, quadratum rotundum. O magnam vim ingenii causamque iustam, cur nova existeret disciplina! Perge porro. Illud mihi a te nimium festinanter dictum videtur, sapientis omnis esse semper beatos; Hoc positum in Phaedro a Platone probavit Epicurus sensitque in omni disputatione id fieri oportere.

Non quaeritur autem quid naturae tuae consentaneum sit, sed quid disciplinae. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Ista ipsa, quae tu breviter: regem, dictatorem, divitem solum esse sapientem, a te quidem apte ac rotunde; Memini vero, inquam; Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet. Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Quibus autem in rebus tanta obscuratio non fit, fieri tamen potest, ut id ipsum, quod interest, non sit magnum.

Universa enim illorum ratione cum tota vestra confligendum puto. Haec bene dicuntur, nec ego repugno, sed inter sese ipsa pugnant. Quis, quaeso, illum negat et bonum virum et comem et humanum fuisse? At tu eadem ista dic in iudicio aut, si coronam times, dic in senatu. Vulgo enim dicitur: Iucundi acti labores, nec male Euripidesconcludam, si potero, Latine; Non enim ipsa genuit hominem, sed accepit a natura inchoatum. Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis. Istius modi autem res dicere ornate velle puerile est, plane autem et perspicue expedire posse docti et intellegentis viri. Quae dici eadem de ceteris virtutibus possunt, quarum omnium fundamenta vos in voluptate tamquam in aqua ponitis. Itaque primos congressus copulationesque et consuetudinum instituendarum voluntates fieri propter voluptatem; Ut in voluptate sit, qui epuletur, in dolore, qui torqueatur. Minime vero istorum quidem, inquit.

Iam quae corporis sunt, ea nec auctoritatem cum animi partibus, comparandam et cognitionem habent faciliorem. Nam nec vir bonus ac iustus haberi debet qui, ne malum habeat, abstinet se ab iniuria. Non enim, si omnia non sequebatur, idcirco non erat ortus illinc. Somnum denique nobis, nisi requietem corporibus et is medicinam quandam laboris afferret, contra naturam putaremus datum; An dubium est, quin virtus ita maximam partem optineat in rebus humanis, ut reliquas obruat? Qui potest igitur habitare in beata vita summi mali metus? Non quaeritur autem quid naturae tuae consentaneum sit, sed quid disciplinae. Murenam te accusante defenderem. Praeterea et appetendi et refugiendi et omnino rerum gerendarum initia proficiscuntur aut a voluptate aut a dolore. Utrum igitur percurri omnem Epicuri disciplinam placet an de una voluptate quaeri, de qua omne certamen est? Cenasti in vita numquam bene, cum omnia in ista Consumis squilla atque acupensere cum decimano.

Atque hoc loco similitudines eas, quibus illi uti solent, dissimillimas proferebas. Nec vero intermittunt aut admirationem earum rerum, quae sunt ab antiquis repertae, aut investigationem novarum. Est enim perspicuum nullam artem ipsam in se versari, sed esse aliud artem ipsam, aliud quod propositum sit arti. Oratio me istius philosophi non offendit; Aliter homines, aliter philosophos loqui putas oportere? Quod cum accidisset ut alter alterum necopinato videremus, surrexit statim. Quis enim potest istis, quae te, ut ais, delectant, brevibus et acutis auditis de sententia decedere? Quo tandem modo? Verum tamen cum de rebus grandioribus dicas, ipsae res verba rapiunt; Mihi quidem Homerus huius modi quiddam vidisse videatur in iis, quae de Sirenum cantibus finxerit. Miserum hominem! Si dolor summum malum est, dici aliter non potest. Bonum appello quicquid secundurn naturam est, quod contra malum, nec ego solus, sed tu etiam, Chrysippe, in foro, domi; Deque his rebus satis multa in nostris de re publica libris sunt dicta a Laelio.

Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos. Sed nunc, quod agimus; Praeclare, inquit, facis, cum et eorum memoriam tenes, quorum uterque tibi testamento liberos suos commendavit, et puerum diligis. Quid, quod homines infima fortuna, nulla spe rerum gerendarum, opifices denique delectantur historia? Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Iam doloris medicamenta illa Epicurea tamquam de narthecio proment: Si gravis, brevis;

In qua si nihil est praeter rationem, sit in una virtute finis bonorum; Ne in odium veniam, si amicum destitero tueri. Sed non alienum est, quo facilius vis verbi intellegatur, rationem huius verbi faciendi Zenonis exponere. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. De ingenio eius in his disputationibus, non de moribus quaeritur. Nam quibus rebus efficiuntur voluptates, eae non sunt in potestate sapientis. Color egregius, integra valitudo, summa gratia, vita denique conferta voluptatum omnium varietate. Sit enim idem caecus, debilis. Hic quoque suus est de summoque bono dissentiens dici vere Peripateticus non potest. Quae cum essent dicta, finem fecimus et ambulandi et disputandi.

Ita relinquitur sola haec disciplina digna studiosis ingenuarum artium, digna eruditis, digna claris viris, digna principibus, digna regibus. Licet hic rursus ea commemores, quae optimis verbis ab Epicuro de laude amicitiae dicta sunt. An vero displicuit ea, quae tributa est animi virtutibus tanta praestantia? Et quidem illud ipsum non nimium probo et tantum patior, philosophum loqui de cupiditatibus finiendis. Roges enim Aristonem, bonane ei videantur haec: vacuitas doloris, divitiae, valitudo; Quid, cum volumus nomina eorum, qui quid gesserint, nota nobis esse, parentes, patriam, multa praeterea minime necessaria? Sint modo partes vitae beatae. Quasi vero, inquit, perpetua oratio rhetorum solum, non etiam philosophorum sit. Age nunc isti doceant, vel tu potius quis enim ista melius? Quis istud possit, inquit, negare? Qui est in parvis malis. Si verbum sequimur, primum longius verbum praepositum quam bonum.

Equidem soleo etiam quod uno Graeci, si aliter non possum, idem pluribus verbis exponere. Quodsi, ne quo incommodo afficiare, non relinques amicum, tamen, ne sine fructu alligatus sis, ut moriatur optabis. Tum Triarius: Posthac quidem, inquit, audacius. Quid enim ab antiquis ex eo genere, quod ad disserendum valet, praetermissum est? Cum ageremus, inquit, vitae beatum et eundem supremum diem, scribebamus haec. Haec bene dicuntur, nec ego repugno, sed inter sese ipsa pugnant.

Hanc ergo intuens debet institutum illud quasi signum absolvere. Id enim volumus, id contendimus, ut officii fructus sit ipsum officium. Itaque rursus eadem ratione, qua sum paulo ante usus, haerebitis. Quis enim potest ea, quae probabilia videantur ei, non probare? Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus; Hoc igitur quaerentes omnes, et ii, qui quodcumque in mentem veniat aut quodcumque occurrat se sequi dicent, et vos ad naturam revertemini. Itaque vides, quo modo loquantur, nova verba fingunt, deserunt usitata. Videsne igitur Zenonem tuum cum Aristone verbis concinere, re dissidere, cum Aristotele et illis re consentire, verbis discrepare? Quos quidem tibi studiose et diligenter tractandos magnopere censeo. Nihilne te delectat umquam -video, quicum loquar-, te igitur, Torquate, ipsum per se nihil delectat? Nam si beatus umquam fuisset, beatam vitam usque ad illum a Cyro extructum rogum pertulisset.

Ac tamen, ne cui loco non videatur esse responsum, pauca etiam nunc dicam ad reliquam orationem tuam. Hi autem ponunt illi quidem prima naturae, sed ea seiungunt a finibus et a summa bonorum; Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Haec qui audierit, ut ridere non curet, discedet tamen nihilo firmior ad dolorem ferendum, quam venerat. Nam de isto magna dissensio est. Tamen a proposito, inquam, aberramus. Tuo vero id quidem, inquam, arbitratu.

Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. Quamquam ego non quaero, quid tibi a me probatum sit, sed huic Ciceroni nostro, quem discipulum cupio a te abducere. Videmus in quodam volucrium genere non nulla indicia pietatis, cognitionem, memoriam, in multis etiam desideria videmus. Comprehensum, quod cognitum non habet? Bonum integritas corporis: misera debilitas. At modo dixeras nihil in istis rebus esse, quod interesset. At ille non pertimuit saneque fidenter: Istis quidem ipsis verbis, inquit; Hic Speusippus, hic Xenocrates, hic eius auditor Polemo, cuius illa ipsa sessio fuit, quam videmus. Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris. Immo istud quidem, inquam, quo loco quidque, nisi iniquum postulo, arbitratu meo.

Quid est, quod ab ea absolvi et perfici debeat? Nam si beatus umquam fuisset, beatam vitam usque ad illum a Cyro extructum rogum pertulisset. Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Hoc Hieronymus summum bonum esse dixit. Nonne igitur tibi videntur, inquit, mala? Gracchum patrem non beatiorem fuisse quam fillum, cum alter stabilire rem publicam studuerit, alter evertere. Cuius ad naturam apta ratio vera illa et summa lex a philosophis dicitur. Quo modo autem optimum, si bonum praeterea nullum est? Erat enim Polemonis. Sic enim maiores nostri labores non fugiendos tristissimo tamen verbo aerumnas etiam in deo nominaverunt.

Voluptatem cum summum bonum diceret, primum in eo ipso parum vidit, deinde hoc quoque alienum; Videmusne ut pueri ne verberibus quidem a contemplandis rebus perquirendisque deterreantur? Et si turpitudinem fugimus in statu et motu corporis, quid est cur pulchritudinem non sequamur? Sin te auctoritas commovebat, nobisne omnibus et Platoni ipsi nescio quem illum anteponebas? Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Sed quoniam et advesperascit et mihi ad villam revertendum est, nunc quidem hactenus; At tu eadem ista dic in iudicio aut, si coronam times, dic in senatu.

Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam. Eorum enim est haec querela, qui sibi cari sunt seseque diligunt. Cupiditates non Epicuri divisione finiebat, sed sua satietate. Nam si +omnino nos+ neglegemus, in Aristonea vitia incidemus et peccata obliviscemurque quae virtuti ipsi principia dederimus; Tenuit permagnam Sextilius hereditatem, unde, si secutus esset eorum sententiam, qui honesta et recta emolumentis omnibus et commodis anteponerent, nummum nullum attigisset. Et hanc quidem primam exigam a te operam, ut audias me quae a te dicta sunt refellentem. Quamquam non negatis nos intellegere quid sit voluptas, sed quid ille dicat. Quod mihi quidem visus est, cum sciret, velle tamen confitentem audire Torquatum. Ampulla enim sit necne sit, quis non iure optimo irrideatur, si laboret?

Itaque primos congressus copulationesque et consuetudinum instituendarum voluntates fieri propter voluptatem; Est autem etiam actio quaedam corporis, quae motus et status naturae congruentis tenet; At quanta conantur! Mundum hunc omnem oppidum esse nostrum! Incendi igitur eos, qui audiunt, vides. Idem fecisset Epicurus, si sententiam hanc, quae nunc Hieronymi est, coniunxisset cum Aristippi vetere sententia. Quid enim ab antiquis ex eo genere, quod ad disserendum valet, praetermissum est? Qui ita affectus, beatum esse numquam probabis; Quis est enim, in quo sit cupiditas, quin recte cupidus dici possit? Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam. Homines optimi non intellegunt totam rationem everti, si ita res se habeat. Ut in voluptate sit, qui epuletur, in dolore, qui torqueatur.

Eam si varietatem diceres, intellegerem, ut etiam non dicente te intellego; Restincta enim sitis stabilitatem voluptatis habet, inquit, illa autem voluptas ipsius restinctionis in motu est. Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? A quibus propter discendi cupiditatem videmus ultimas terras esse peragratas. Rapior illuc, revocat autem Antiochus, nec est praeterea, quem audiamus. Itaque mihi non satis videmini considerare quod iter sit naturae quaeque progressio.

Quae fere omnia appellantur uno ingenii nomine, easque virtutes qui habent, ingeniosi vocantur. Primum cur ista res digna odio est, nisi quod est turpis? Ergo adhuc, quantum equidem intellego, causa non videtur fuisse mutandi nominis. Non enim hilaritate nec lascivia nec risu aut ioco, comite levitatis, saepe etiam tristes firmitate et constantia sunt beati. Sin ea non neglegemus neque tamen ad finem summi boni referemus, non multum ab Erilli levitate aberrabimus. Primum non saepe, deinde quae est ista relaxatio, cum et praeteriti doloris memoria recens est et futuri atque inpendentis torquet timor? Pudebit te, inquam, illius tabulae, quam Cleanthes sane commode verbis depingere solebat. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Quae duo sunt, unum facit. Etenim nec iustitia nec amicitia esse omnino poterunt, nisi ipsae per se expetuntur.

Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Minime id quidem, inquam, alienum, multumque ad ea, quae quaerimus, explicatio tua ista profecerit. Posuisti etiam dicere alios foedus quoddam inter se facere sapientis, ut, quem ad modum sint in se ipsos animati, eodem modo sint erga amicos; Iam quae corporis sunt, ea nec auctoritatem cum animi partibus, comparandam et cognitionem habent faciliorem. Homines optimi non intellegunt totam rationem everti, si ita res se habeat. At enim, qua in vita est aliquid mali, ea beata esse non potest. Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Rhetorice igitur, inquam, nos mavis quam dialectice disputare? At negat Epicurus-hoc enim vestrum lumen estquemquam, qui honeste non vivat, iucunde posse vivere. Et nunc quidem quod eam tuetur, ut de vite potissimum loquar, est id extrinsecus;

Ego vero isti, inquam, permitto. Quem Tiberina descensio festo illo die tanto gaudio affecit, quanto L. Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Idem fecisset Epicurus, si sententiam hanc, quae nunc Hieronymi est, coniunxisset cum Aristippi vetere sententia. Hoc loco tenere se Triarius non potuit. Polemoni et iam ante Aristoteli ea prima visa sunt, quae paulo ante dixi. Sin eam, quam Hieronymus, ne fecisset idem, ut voluptatem illam Aristippi in prima commendatione poneret. Qua tu etiam inprudens utebare non numquam. Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Isto modo ne improbos quidem, si essent boni viri. Modo etiam paulum ad dexteram de via declinavi, ut ad Pericli sepulcrum accederem. Audax negotium, dicerem impudens, nisi hoc institutum postea translatum ad philosophos nostros esset.

Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Quod maxime efficit Theophrasti de beata vita liber, in quo multum admodum fortunae datur. Sextilio Rufo, cum is rem ad amicos ita deferret, se esse heredem Q. Sic, et quidem diligentius saepiusque ista loquemur inter nos agemusque communiter. Polemoni et iam ante Aristoteli ea prima visa sunt, quae paulo ante dixi. Qui autem diffidet perpetuitati bonorum suorum, timeat necesse est, ne aliquando amissis illis sit miser. Non enim in ipsa sapientia positum est beatum esse, sed in iis rebus, quas sapientia comparat ad voluptatem. Si in ipso corpore multa voluptati praeponenda sunt, ut vires, valitudo, velocitas, pulchritudo, quid tandem in animis censes? Quis est autem dignus nomine hominis, qui unum diem totum velit esse in genere isto voluptatis?

Quid est, quod ab ea absolvi et perfici debeat? Alterum significari idem, ut si diceretur, officia media omnia aut pleraque servantem vivere. Quae iam oratio non a philosopho aliquo, sed a censore opprimenda est. Itaque e contrario moderati aequabilesque habitus, affectiones ususque corporis apti esse ad naturam videntur. Ita multo sanguine profuso in laetitia et in victoria est mortuus. Immo alio genere; Apparet statim, quae sint officia, quae actiones. Quod totum contra est. Quod et posse fieri intellegimus et saepe etiam videmus, et perspicuum est nihil ad iucunde vivendum reperiri posse, quod coniunctione tali sit aptius. Mihi vero, inquit, placet agi subtilius et, ut ipse dixisti, pressius.

Scaevola tribunus plebis ferret ad plebem vellentne de ea re quaeri. Quo invento omnis ab eo quasi capite de summo bono et malo disputatio ducitur. Ipse negat, ut ante dixi, luxuriosorum vitam reprehendendam, nisi plane fatui sint, id est nisi aut cupiant aut metuant. Id enim volumus, id contendimus, ut officii fructus sit ipsum officium. Illa autem, morbum, egestatem, dolorem, non appello m a l a, sed, si libet, r e i e c t a n e a. Perturbationes autem nulla naturae vi commoventur, omniaque ea sunt opiniones ac iudicia levitatis. Ut nemo dubitet, eorum omnia officia quo spectare, quid sequi, quid fugere debeant? Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. Quae similitudo in genere etiam humano apparet. Laelius clamores sofòw ille so lebat Edere compellans gumias ex ordine nostros.

Sit ista in Graecorum levitate perversitas, qui maledictis insectantur eos, a quibus de veritate dissentiunt. Sed dum efficere vultis beatum sapientem, cum maximas animo voluptates percipiat omnibusque partibus maiores quam corpore, quid occurrat non videtis. At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Si longus, levis. Habes undique expletam et perfectam, Torquate, formam honestatis, quae tota quattuor his virtutibus, quae a te quoque commemoratae sunt, continetur. Ratio enim nostra consentit, pugnat oratio. Nos quidem Virtutes sic natae sumus, ut tibi serviremus, aliud negotii nihil habemus. Quod maxime efficit Theophrasti de beata vita liber, in quo multum admodum fortunae datur. Duo enim genera quae erant, fecit tria. Qua exposita scire cupio quae causa sit, cur Zeno ab hac antiqua constitutione desciverit, quidnam horum ab eo non sit probatum; Tum ego: Non mehercule, inquam, soleo temere contra Stoicos, non quo illis admodum assentiar, sed pudore impedior; Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet. Expressa vero in iis aetatibus, quae iam confirmatae sunt. Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt.

Graecum enim hunc versum nostis omnes-: Suavis laborum est praeteritorum memoria. Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Atqui eorum nihil est eius generis, ut sit in fine atque extrerno bonorum. Et hi quidem ita non sola virtute finem bonorum contineri putant, ut rebus tamen omnibus virtutem anteponant; Aristoteles, Xenocrates, tota illa familia non dabit, quippe qui valitudinem, vires, divitias, gloriam, multa alia bona esse dicant, laudabilia non dicant. Semovenda est igitur voluptas, non solum ut recta sequamini, sed etiam ut loqui deceat frugaliter. Et si in ipsa gubernatione neglegentia est navis eversa, maius est peccatum in auro quam in palea. Item de contrariis, a quibus ad genera formasque generum venerunt. Egone quaeris, inquit, quid sentiam? In omni enim arte vel studio vel quavis scientia vel in ipsa virtute optimum quidque rarissimum est. Ita, quem ad modum in senatu semper est aliquis, qui interpretem postulet, sic, isti nobis cum interprete audiendi sunt. Sic exclusis sententiis reliquorum cum praeterea nulla esse possit, haec antiquorum valeat necesse est. Maximeque eos videre possumus res gestas audire et legere velle, qui a spe gerendi absunt confecti senectute. Graecis hoc modicum est: Leonidas, Epaminondas, tres aliqui aut quattuor;